Auw!

Dit leerblog begint onder mijn huid te komen. Dat is enerzijds mooi, want dat geeft continuïteit, maar anderzijds bestaat de kans dat het mijn aandacht afleidt van mijn these. 

Over aandacht gesproken….tijdens mijn wekelijkse zwemuurtje, een vrij monotoon baantjes trekken in het De Mirandabad, mijmerde ik over mijn eigen ‘leeronderzoek’ en dat wil ik hier uit de doeken doen.

Al zwemmend bedacht ik dat de door mij als alledaags- of  huis-tuin-en keukenleren genoemde vorm van leren eigenlijk informeel leren is. Je bent er niet op uit om te leren. Het gebeurt gewoon en het is ook incidenteel, meestal ben je er helemaal niet van bewust.

De andere vorm is non formeel leren en dat is leren dat wordt aangewakkerd door een formele structuur. Daar ben ik door onderzoek (jawel, N=1) achter gekomen.

Want hoe komt het dat ik tijdens mijn vakantie het boek ‘Liefde voor leren’ wel steeds in mijn handen heb gehad maar niet heb gelezen? Vorig jaar had ik zelfs twee boeken (buiten de vermaakliteratuur) mee die ongelezen weer op mijn bureau belandden.

Ik verklaar het als volgt: door de afwezigheid van externe druk. Geen prikkel!

Het was vakantie, het studiejaar voorbij, (de studie als formele structuur) ik had alle punten binnen en het was gewoon even klaar. Stopte ik dan met leren? Nee hoor, ik leerde onder andere hoe ik in mijn eentje een grote koepeltent slim kon opzetten.

Gisteren las ik het rapport Het managen van informeel leren; hoe ver kun je gaan? van de Open Universiteit. Uit onderzoek blijkt dat informeel leren vooral plaatsvindt in als gevolg van of in combinatie met formele leertrajecten, dus een studie of een cursus. 

De prikkel dus! 

Bevindingen uit mijn eigen onderzoek worden dus door ander onderzoek bevestigd. Mooier kan het niet!

Inmiddels had ik er al heel wat baantjes opzitten maar ik mijmerde in rugslag nog even verder over mijn noodzaak om tot leren te komen. Dat komt voort uit een aantal behoeften: ik wil weten hoe iets werkt of in elkaar zit of ik wil iets kunnen. Het mijmeren maakte dat ik geen aandacht had voor de lengte van het bad en dus knalde ik met mijn hoofd tegen de badrand. Auw!

Wat heb ik geleerd? Denken over leren in het zwembad: hoe ver kan je gaan? Nou, 25 meter!