toetje

De vraag die ik mezelf constant stel in dit blog is, zoals duidelijk moge zijn: hoe doe ik dat zelf eigenlijk, non formeel leren? Inmiddels heb ik vele pagina’s wetenschappelijke literatuur doorgeploegd (en gezwoegd) en vormen zich allerlei noties in mijn hoofd, en leg ik verbanden tussen wat ik al weet en wat er aan nieuwe informatie bijkomt. Dat hussel ik door elkaar (nou ja, dat doet mijn brein) en dan wordt het kennis.  

Omdat ik al een dagje ouder ben, en toch in de loop der jaren veel heb opgepikt over van alles en nog wat beschik ik over flink wat tacit knowledge. Dat is alles waarvan ik niet weet dat ik het weet.

Maargoed, even terug naar dit leerblog. Omdat mijn brein momenteel als een spons werkt (in de zin van flinke absorptie, niet vanwege sponsstructuur, want dan moet ik me heel erg zorgen gaan maken) en ik vervuld raak van alles wat ik lees, is het gevaar aanwezig dat ik hier vooral eigen recent verworven kennis tentoonspreid. Voor mezelf wel leerzaam, want ik moet dan, om het enigszins leesbaar te houden voor buitenstanders, elaboreren, ofwel uitleggen wat ik geleerd heb. Ook wellicht boeiend, maar dat is niet het uitgangspunt.

Dus bij de les blijven!

Wat heb ik vandaag bijvoorbeeld geleerd? Een simpele vraag maar het antwoord is niet zo makkelijk te geven.

Die vraag zou eigenlijk vooraf moeten gaan door deze:

wanneer ben ik mij bewust dat ik iets leer? Hoe komt dat dan en wat triggert dat? Dat wordt de rode draad de komende tijd. Die rode draad ziet er nu trouwens nog uit als een chaotische kluwen, waar wel ergens een eindje uitpiept.

Ik kan een onderscheid maken tussen het leren van alledaagse dingen, huis-tuin-en-keukendingetjes en het non formeel leren op de werkplek (professionaliseren), waar het in het onderzoek eigenlijk om draait.  Ik sta in dit blog open voor beide.

Laat ik dan maar even met de eerste vorm beginnen: ik heb laatst geleerd een heerlijk simpel toetje te maken! Als ik citroensorbetijs combineer met verse rode peper, fijngesneden korianderblad en een scheut Malibu (kokoslikeur), leidt dat tot iets erg lekkers.

Het was een experiment waaraan een proces van visualiseren vooraf ging. Ik heb heel wat kookervaring (tacit knowledge) en vind het ook leuk om ‘gewoon maar iets te proberen’ en daarom kon ik me al helemaal olfactorisch voorstellen hoe deze ingrediënten zouden leiden tot een soort culinair orgasme. Wat dus ook gebeurde; kreunend van genot werd het glaasje leeggelepeld. Marga, José, Nadjezda en Lilian kunnen dit beamen!